Even voorstellen

Koken, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Als heel klein meisje hielp ik mijn opa en oma al met het oogsten en schoonmaken van verse groente uit de moestuin. En ook mijn ouders begonnen een groentetuin, waardoor we vaak verse seizoensgroenten aten. Onze maaltijden bestonden meestal uit aardappelen, groente en vlees. Eén keer per week aten we macaroni of spaghetti en in het weekend maakte mijn vader afwisselend nasi of bami.

Mijn eerste weekendbaantje was bij in de plaatselijke groenten- en fruitspeciaalzaak. Daar leerde ik nog veel meer groente en fruit kennen en ook hoe je die snel panklaar kunt maken. Thuis ging ik vaker de keuken in en maakte eenvoudige pasta’s. De variatietips op de achterkant van het pakje gaven me inspiratie om toch steeds iets ‘nieuws’ op tafel te zetten.

Op mijn 18e ging ik op mezelf wonen, vanaf toen was het aan mij om de dagelijks terugkerende vraag ‘wat eten we vandaag?’ te beantwoorden. Ik maakte dankbaar gebruik van het groeiende aanbod pakjes en zakjes en ontdekte nieuwe gerechten en smaken.

Al snel ontdekte ik de gratis tijdschriften van de supermarkten en ging steeds vaker een echt recept uitproberen. De beste recepten scheurde ik uit en bewaarde ik in een map. Ik vulde ze aan met handgeschreven recepten, als ik iets heel lekkers at bij vrienden vroeg ik hoe het was gemaakt en schreef dat op. Ook begon ik een kookboeken verzameling, in die periode was ik een goede sponsor van de AH XL die een enorm aanbod had.

En toen werd ik moeder in 2004. Met de komst van mijn kinderen, ik heb er drie, veranderde ons menu. Want hoe graag je ook wilt dat ze alles eten, de realiteit is anders. Zeker met kleine kinderen. Pittig eten, bepaalde ingrediënten en in ons geval ook de textuur van eten maakt de keuzevrijheid beperkter. In 2014 bestond ons weekmenu uit ‘Jip en Janneke’ eten, zoals ik dat toen noemde. Vissticks met worteltjes, gehaktballetjes met boontjes, pasta-met-rode-saus, broodje hamburger met frietjes, dat werk. Op zichzelf niets mis mee, maar ik werd er niet gelukkig van. En het was ook geen garantie op succes: regelmatig werden de bordjes van dit speciaal voor hen gekozen menu niet leeggegeten.

365 dagen project

In 2014 ging de knop om. Ik startte een 365 dagen project. Ik daagde mezelf uit om mijn verzamelmap met recepten af te stoffen en vanaf toen elke dag een ander gerecht te koken en daarvan een foto op Instagram te posten. Om mezelf niet al te erg te beperken sprak ik met mezelf af dat één ingrediënt veranderen ook telde als een nieuwe versie van een gerecht. Zo konden we toch regelmatig een pastagerecht eten met een rode saus. De eerste Instagrampost was een feit.

Tot mijn verrassing ging dit behoorlijk goed, de kinderen proefden nieuwe gerechten en waren vaak best enthousiast. Ik kreeg weer plezier in koken en herontdekte oude toprecepten. Ik had mijn hobby weer terug! Een halfjaar heb ik dit volgehouden, toen merkte ik dat de uitdaging me ook wat beperkte. Want soms hadden we echt zin in een bepaald gerecht, maar dan had ik dat al eens gemaakt. Een goed moment om de uitdaging los te laten. Mijn doel was bereikt, we aten een stuk gevarieerder en creativer. Wel bleef ik regelmatig foto’s maken van mijn eten, maar niet langer ‘verplicht’ elke dag.

Koken, het eten fotograferen en de foto’s vervolgens delen is een uit de hand gelopen hobby geworden. Op Instagram vind je inmiddels meer dan 1000 foto’s van gerechten: @danielleklanderman

De verzamelmap met recepten komt tegenwoordig niet vaak meer uit de kast, want de echte toppers zitten inmiddels in mijn hoofd. Ik kook bijna elke dag en met plezier, mijn doel is kleurrijk, gevarieerd én heel lekker eten op tafel te zetten. De lekkerste recepten deel ik nu graag met een groter publiek, op deze site.

Bezoek deze site regelmatig, er komen nog veel meer recepten bij!